1Miktam Dawida. Strzeż mnie, o Boże, bo tobie ufam. 2Moja dusza mówi do PANA: Ty jesteś moim Panem, a moja dobroć nie przynosi ci żadnej korzyści; 3Lecz świętym, którzy są na ziemi, i szlachetnym, w których całe moje upodobanie. 4Rozmnożą się boleści tych, którzy chodzą za obcymi bogami. Nie złożę im ofiar z krwi i nie wymówię ich imion swoimi ustami. 5PAN jest udziałem mego dziedzictwa i kielicha; ty strzeżesz mojego losu. 6Sznury miernicze wyznaczyły mi przyjemne miejsca i miłe jest moje dziedzictwo. 7Będę błogosławił PANA, który udzielił mi rady, bo nawet w nocy pouczają mnie moje nerki. 8Stawiam PANA zawsze przed oczami; skoro on jest po mojej prawicy, nie zachwieję się. 9Dlatego cieszy się moje serce i raduje się moja chwała, a moje ciało będzie spoczywać bezpiecznie. 10Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle ani nie dopuścisz swemu Świętemu doznać zniszczenia. 11Dasz mi poznać drogę życia, pełnię radości przed twoim obliczem, rozkosze po twojej prawicy na wieki.